Η πλάνη του καλού και του κακού

Είμαστε πραγματικά έτοιμοι να αμφισβητήσουμε την θέση που έχουμε πάρει απέναντι σε μια γενική πραγματικότητα ή την απεικόνιση της,νομος της αγορας όπως πχ : τον ταξικό πόλεμο ή την «τρομοκρατία» την χώρα το «έθνος» την θρησκεία και ότι άλλο τεχνητά διχαστικό (*1);Τι ρόλο παίζει η χρονικότητα της «απόφασης»; Όταν η θέση που λάβαμε,έρχεται κατόπιν ανάλυσης,είτε διαλεκτικής είτε άλλης, μα η πραγματικότητα γκρεμίζει κομμάτι κομμάτι την θέση μας ως άτοπη και άκαιρη,εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε την ανάλυση έναντι της πραγματικότητας;
Εαν ναι,σημαίνει πως υπερασπιζόμαστε μια παγιωμένη θέση μας,επειδή εκεί προβάλουμε αυτό που μας νομιμοποιεί εσωτερικά;Τι είναι αυτό; Ποιός είναι ο μηχανισμός νομιμοποίησης της θέσης μας;
Στην διαδικασία παράθεσης των επιχειρημάτων κάποιου με μια παγιωμένη θέση, κάποια στιγμή θα επεισέλθει ο παράγοντας της νομιμοποίησης, αυτός θα έχει είτε την μορφή του «ηθικού» παράγοντα ( γενικό καλό) είτε την μορφή του εγωιστικού παράγοντα ( δηλαδή το ατομικό καλό).Σε κάθε περίπτωση το υποκείμενο αντλεί την δυνατότητα του για να πάρει θέση από την υπερβατίζουσα έννοια του «καλού» Η αίσθηση ότι βιώνουμε, παράγουμε και προωθούμε το «καλό» είναι και αυτή που μας κάνει να πιστεύουμε πως η παγιωμένη θέση μας είναι και η σωστή ( εδώ το «σωστό» είναι ένα μετασχηματισμένο «καλό» καθώς δεν είναι απλώς παραγωγή αποτελέσματος μέσω της πίστης σε μια ουσιοκρατική αντίληψη,αλλά αποτέλεσμα «σκέψης».Μα οι ίδιες αυτές οι σκέψεις συνήθως είναι μολυσμένες από την επιθυμία μας ).
Δείχνουμε μια αξιοσημείωτη αδυναμία να κατηγοριοποιήσουμε άλλως πως τον εαυτό μας και απλώς δικαιο-λογούμε τις αποφάσεις και τις θέσεις που παίρνουμε με άξονα το «γεγονος» πως είμαστε εξ ορισμού «καλοί».
Οπότε αχνοφαίνεται σε ενεστώτα χρόνο η σκιά μιας αρχικής αδυναμίας που εμποδίζει το άτομο να δει τον εαυτό του ως μη-καλό. Όμως το άτομο δεν είναι τίποτε άλλο παρά μερικό αντικείμενο – ροή επιθυμιτικών μηχανών και των αποτελεσμάτων τους-, εντός του κοινωνικού σώματος, για αυτό και βλέπουμε παντού και πάντα τους φορείς της κυριαρχίας να αναλαμβάνουν τον ρόλο της αισθητικοποίησης του «καλού». Τρανά παραδείγματα είναι οι οργανωμένες θρησκείες που κουβαλούν πάντα μαζί τους την απόλυτη γνώση του καλού και του κακού, οι αστικες δικαστικές εξουσίες που έχουν καβατζωσει δια παντως τον ρόλο του υπεραντικειμενικού παρατηρητή,παριστάνωντας ότι οι δικαστές είναι κάτι μεταξύ ζαρατούστρα και γούλβεριν, ενώ είναι από κάθε άποψη κάτι καημένες χωριάτες με περισσότερα ψυχολογικά από αυτά που μπορεί να λυθούν στην διάρκεια μιας ζωης και ο κατάλογος συνεχίζεται με τρόπο ανάλογο και με όποιον φορέα της κυριαρχίας μπορεί ο καθένας μας να γνωρίζει.
Αν όμως οι φορείς αυτοί, απλώς εκμεταλλεύονται την επιθυμία του ατόμου να ανήκει στο «καλό» κοινωνικό σώμα, και εμπορεύονται την ανάγκη του αυτή πουλώντας κατά περίπτωση τις απίθανες ιστορίες τους για εξωγήινους φίλους με μούσια η άτεγκτους δικαστές,τότε μήπως υπάρχει η πιθανότητα οι έννοιες του καλου και του κακού να μην είναι τίποτε άλλο παρά εργαλεία ελέγχου; Ακόμα και βάζοντας σε όλο αυτό μια διάκριση της ισχύος ( ίσως το πιο απαραίτητο κριτικό εργαλείο), βλέπουμε ότι υπάρχουν παράγοντες τέτοιοι και από τα κάτω (;), είναι τα κόμματα που κόπτονται δήθεν για το κοινό καλό των από τα κάτω, θα μπορούσε να πεί κάποιος πως είναι τέτοιοι φορείς και οι ιδέες, όπως οι ιδέες για κοινοκτημοσύνη της δικαιοσύνης, της ιδιοκτησίας,της ελευθερίας, όμως δεν μιλάμε για οργανωμένες δυνάμεις επιβολής του δικού τους «καλού» πάνω στο «καλό» άλλων σαν αυτούς, οπότε εδώ έρχεται η πραγματικότητα να μας βοηθήσει στην διάκριση των εν λόγω φορέων κυριαρχίας και επιβολής.
Οπότε θεωρώ τις έννοιες του καλού και του κακού ψευδείς, αποπροσανατολιστικές και επικίνδυνες για την σπορά του ανθρώπου που θα αναζητεί πάνω απ όλα την ελευθερία τη δική του και κατ επέκταση και των άλλων.

(*) Όταν μιλάμε για «διχαστικά» θέματα τότε δεχόμαστε ότι η κοινωνία ή καλύτερα το κοινωνικό σώμα,είναι ενοποιημένο και ομογενοποιημένο και απλώς υπάρχουν ορισμένα ζητηματάκια προς επίλυση,όμως είναι έτσι; Ανήκουν στην ίδια κοινωνία οι 1000 ισχυρότεροι με τους 1000 πιο αδύναμους;
Εαν έρχεται και εδώ η πραγματικότητα να μας λύσει τις απορίες, το γεγονός πως οι χίλιοι ισχυρότεροι δείχνουν αξιοσημείωτο ζήλο στην διαιώνιση της ισχύος τους αλλά και στην διαιώνιση της αδυναμίας των υπολοίπων, τότε οι τελευταίοι οφείλουν πίστη σε «ηθικά» και κοινωνικα «συμβόλαια»;

Advertisements

5 thoughts on “Η πλάνη του καλού και του κακού

  1. Κομματι απο την απαντηση μου σε μια συνομιλια που ειχα με ενα φιλελε και πες αν εχω λαθος:

    “Υπαρχει τεραστια διαφορα του Κανονα (κοινωνικη, αρρητη συμβαση που επιτρεπει την ομαλη συμβιωση μιας κοινωνιας και καθοριζεται ΑΜΜΕΣΑ απο ολα τα μελη ως συλλογικοτητα) και Νομου (γραπτη αποτυπωση, διαμορφωμενη απο νομοθετες/κατεχοντες εξουσια υπο οποιεσδηποτε συνθηκες, με τιμωρηρητικο χαρακτηρα και ελαχιστες επιβραβευσεις, με σκοπο τη διατηρηση της ταξης που επιθυμει ο νομοθετης, χωρις καμια συμμετοχη του κοινωνικου συνολου, η οποια δημιουργηθηκε απο τις αναγκες που το ιδιο το δικαστικο συστημα δημιουργησε).
    Οι αναρχικοι δεν ειναι εναντια στους κανονες, αλλα στην καταπιεση του Νομου και των οργανων του.
    Η Υπαρξη νομων, προϋποθετει παραβιαση τους, το οποιο προϋποθετει το Εγκλημα.
    Η αιτια ΟΛΩΝ των εγκληματων, ΟΛΩΝ ΟΜΩΣ ΟΛΩΝ, εμμεσα και αμεσα ειναι το Χρημα, ή καλυτερα, η φυση του ανθρωπου οταν διαχειριζεται πολυ χρημα ή η μεγαλη ελλειψη του. Οσο λοιπον υπαρχει το Χρημα θα χρειαζεστε μπατσους να σας “φυλανε”.”

    Like

    1. μετά τον μαο και το «όσους περισσότερους νόμους έχει ένα κράτος,τόσοι περισσότεροι και οι κλέφτες του» ήρθε ο καστοριάδης και μας άνοιξε τα μάτια με την αυτονομία του ( ο νόμος του εαυτού μας), παρόλα αυτά, ακόμα και οι κανόνες όπως τους προανέφερες μπορεί να γίνουν άμεσα καταπιεστικοί με τρανό παράδειγμα τα «έθιμα» που στηρίζουν την πατριαρχία και στηρίζονται με την σειρά τους σε έναν παράγοντα νομιμοποίησης όπως «καλό»-«σωστό» ,άρα είναι επιτακτική η αναζήτηση της αυτονομίας για να δημιουργηθεί εκ νέου ένα πλέγμα συμβάσεων συλλογικών.

      Like

      1. Ναι, το εθιμοτυπικο αποτελει ενα τρανο αγκαθι, το οποιο ομως -σαν βαρος καταπιεσης- βασιζεται στο ποσο αυστηρη ειναι η θρησκεια και αν διαθετει παγκαρια. Αν μια θρησκεια δεν απαιτει θυσιες, μερτικα κλπ, θεωρω πως το εθιμοτυπικο της και οι εξ αυτου κανονες δεν ειναι τοσο αυστηροι και απανθρωποι

        Like

      2. τα ήθη ενός λαού δεν έχουν να κάνουν με την θρησκεία αποκλειστικά, αλλά με αυτούς που μπορούν να τα επιβάλλουν ως κανονικότητα, θέλω να πω πως το να χορεύεις σαν ζουλου γύρω από ενα σουβλισμένο πτώμα δεν το επέβαλε η εκκλησία, αλλά δεν το σταμάτησε κιόλας.Τα ήθη ενός λαού τα επιβάλλει όποιος έχει την δυνατότητα και το συμφέρον να συντηρήσει τα προνόμια που εκπορεύονται από αυτά,στην περίπτωση μας είναι η αστική τάξη,η εκκλησία,το κράτος και οι μικροφορείς που συνδέονται με αυτους.

        Like

  2. Το βασικό ζήτημα με τα κάθε λογής εθιμοτυπικά, προκύπτει από την στάση που θα κρατήσει η πλειοψηφία απέναντι σε αυτούς που δεν έχουν καμία διάθεση να τα ακολουθήσουν, αν δηλαδη ένα socius αποφασίσει ότι είναι καλό κάθε φορά που βρέχει να τρέχουν όλοι μαζί στη βροχή και να γελάνε σα χάνοι και κάποιος αποφασίσει ότι δεν κάνει κέφι να ακολουθήσει την συμπεριφορά αυτή, τότε το socius θα του το επιβάλει με το σκεπτικό ότι είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο που έχει καταρτιστεί με κοινές αποφάσεις; θα επιβάλλει στο μέλος να τρέχει σαν το μαλάκα στη βροχή; αν ναι μιλάμε για την αρχή της καταπίεσης, αν όχι τότε ίσως μιλάμε για την αρχή της αυτονομίας,μιας και ένα μέλος με δικό του «νόμο» γίνεται σεβαστό και ισότιμο από τους υπόλοιπους.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s